Narzędzia i sprzęt - Okładziny z płyt pilśniowych cz. II

 
 

W wypadku gdy zachodzi obawa zawilgocenia ściany w czasie eksploatacji, ew. w wypadku wyższej wilgotności początkowej podłoża pod okładziną, tylna strona płyty pilśniowej powinna być zabezpieczona powłoką ochronną z farby podkładowej olejnej lub powleczona roztworem asfaltowym do gruntowania.

Mocowanie do kołków na wkręty. Mocowanie okładzin z płyt pilśniowych do kołków osadzonych w ścianie lub do listew przybitych do ściany stanowi najbardziej prymitywny sposób umocowania płyty pilśniowej. Kołki drewniane długości ok. 40 mm, o kształcie ściętego stożka i średnicach podstaw 30 i 40 mm, osadza się na zaprawie cemento- wo-wapiennej w ścianach z cegły lub betonu, a w ścianach gipsowych- na zaprawie gipsowo-wapiennej. Rozstaw osiowy kołków powinien wynosić 30-40 cm. Kołki powinny być impregnowane odpowiednim preparatem grzybobójczym i osadzone w regularnych odstępach. Siatka układu kołków powinna być przeniesiona na płytę, w której nawierca się otwory na wkręty. Otwory powinny być nieco większe od średnicy wkrętów, aby umożliwić pewną swobodę przesunięć płyty w wypadku rozszerzania się lub kurczenia się materiału pod wpływem zmiennych warunków wilgotnościowych.

Po przyłożeniu płyty do ściany wkręca się wkręty do kołków. Listwy przykrywające styki płyt oraz płaszczyzny boczne - przy tej metodzie powinny być z drewna. Mocowanie na wkręty do kołków drewnianych ilustruje rys. 11-8.

Mocowanie do listew. Innym sposobem przygotowania podkładu pod płyty jest ruszt z listew drewnianych o przekroju co najmniej 16 X X30 mm, mocowanych do kołków drewnianych osadzonych w ścianie lub do kołków z polichlorku winylu.