Okładziny papierowe (tapety)

 
 

Idea zastosowania wzorzystego papieru jako okładziny (tapety) pochodzi z Chin, gdzie ręcznymi malowidłami za pomocą farb wodnych zdobiono pasy papieru zawieszane na ścianach. W XVI wieku tapety zostały przywiezione do Anglii i Francji, gdzie dały początek poszukiwaniom ekonomiczniejszych rozwiązań. Pierwsza fabryka tapet papierowych, w tej postaci, w jakiej widzimy je dzisiaj, powstała w połowie XVIII w. w Anglii. Technologia produkcji tapet stopniowo doskonaliła się, a wzornictwem zajmowali się fachowi dekoratorzy i malarze. Sztuka zdobienia tapet jest pełnym odzwierciedleniem ówcześnie panujących stylów i upodobań wzorniczych.

Tapety były niegdyś drogimi materiałami i ich zastosowanie ograniczało się do wnętrz pałaców, zamków i im podobnych budynków. W miarę jednak rozwoju przemysłu ta technika wykańczania wnętrz coraz bardziej popularyzowała się. W dążeniu do jej potanienia pojawiały się - obok wysokojakościowych tapet - tapety przeciętnej jakości o bardzo uproszczonych wzorach. W wielu krajach uważa się stosowanie tapet jako powszechny sposób wykańczania wnętrz, przewyższający swoim standardem i trwałością wykończenie powłokami malarskimi.

Technika tapetowania nie rozpowszechniła się dotąd w Polsce w takim stopniu, jak to ma miejsce w wielu innych krajach. Przyczyn tego można doszukiwać się w tym, że przemysł tapet był bardzo słabo rozwinięty, a produkowane materiały nie odznaczały się ani dostateczną jakością, ani estetyką wzorów. Koszt tapetowania był stosunkowo wysoki. Brak dostatecznej liczby specjalistów tapeciarzy powodował, że nawet przy tym małym zakresie stosowania tapet roboty były wykonywane niefachowo, a wygląd estetyczny i wartość użytkowa tapetowanych wnętrz nasuwały liczne zastrzeżenia. Pojawiły się również niesłuszne przesądy wiążące pojawianie się insektów w mieszkaniach z faktem istnienia tapet. Jest rzeczą oczywistą, że może być to wiązane przede wszystkim z poziomem higieny i kultury mieszkańców.