Podkłady trocinobetonowe

 
 

Do przygotowania trocinobetonu należy używać cementu portlandzkiego 350 i trocin z drewna iglastego (sosnowego, świerkowego lub jodłowego). Trociny z drewna liściastego nie mogą być stosowane. Ziarna trocin powinny przechodzić bez reszty przez sito o średnicy oczek 10 mm. Zawartość pyłu i ziarn mniejszych od 0,25 mm nie powinna przekraczać 5%. Skład trocinobetonu podano w tabl. 3-1.

W celu podniesienia wytrzymałości na ściskanie trocinobetonu (przy jednoczesnym podniesieniu ciężaru objętościowego) można zastosować dodatek wypełniacza mineralnego, jak piasku, mączki ceglanej, żużlu paleniskowego.

Trociny powinny być uprzednio zmineralizowane. Do tego celu najlepiej nadaje się 6-procentowy roztwór chlorku wapniowego, którym należy całkowicie zalać trociny na 6-8 godzin przed wykonaniem trocinobetonu. Mineralizacja trocin ma na celu zmniejszenie skurczu i pęcznienia trocinobetonu, poprawienie przyczepności zaczynu cementowego do trocin oraz zabezpieczenie ich przed gniciem.

Mieszanie składników trocinobetonu powinno odbywać się w betoniarce przeciwbieżnej. Przy małych ilościach dopuszcza się również mieszanie ręczne.

Do podkładów stosuje się trocinobeton różnych marek i odmian. Zależne jest to przede wszystkim od materiału posadzki. Przy materiałach o znacznej twartości - jak np. deszczułki podłogowe, deski klejone - można używać trocinobetonu niskiej marki (tzn. o niższej wytrzymałości). Natomiast pod materiały drobnowymiarowe, jak np. parkiet mozaikowy, wytrzymałość trocinobetonu powinna być większa.