Przed przystąpieniem do robót należy skontrolować otrzymane płytki w celu wyeliminowania płytek różniących się barwą, większymi od- chyłkami wymiarów lub płytek uszkodzonych. Szczególną uwagę należy zwrócić na dobranie płytek o najbardziej zbliżonym odcieniu szkliwa w takiej ilości, aby na płaszczyźnie jednej ściany nie wystąpiły płytki różniące się odcieniem, gdyż taka okładzina wygląda nieładnie.

Okładziny z płytek fajansowych szkliwionych (glazurowanych) są najbardziej znane. Stosuje się je wszędzie tam, gdzie chodzi o zabezpieczenie ścian przed ich zamoczeniem lub zabrudzeniem i umożliwienie łatwego utrzymania ściany w należytej czystości.

Okładziny z płytek fajansowych szkliwionych charakteryzują się gładką, lśniącą powierzchnią, małą przyczepnością kurzu oraz łatwą zmywalnością. Nadają się więc szczególnie do pomieszczeń szpitalnych, łazienek, kuchen, sklepów itp.

Nakładanie folii samoprzylepnej na niezagruntowaną powierzchnią spowoduje, że kurz występujący na niej uniemożliwi właściwe przyklejenie folii. Folie ze spienionego PCW stosuje się na równych podłożach techniką zbliżoną do omówionej w p. 12.5 techniki stosowania tkanin powlekanych. Folie stebnowane napina się zazwyczaj luźno na ramach drewnianych, przymocowanych do ścian, lub też posługując się techniką tapicerską (rys. 12-24).

Folie okładzinowe z PCW mają głównie zastosowanie do fabrycznego wykańczania elementów budowlanych metodą laminowania. Dotyczy to lekkich elementów budowlanych (płyty warstwowe). Powierzchnie tych elementów stanowią takie materiały, jak np. płyty azbestowo-cementowe, pilśniowe, wiórowe, gipsowo-kartonowe, blacha stalowa, aluminiowa itp. Są to materiały nie zawierające wilgoci.

W ciągu ostatnich lat technika okładzinowa wzbogaciła się o nową grupę materiałów - folii okładzinowych z polichlorku winylu. Ze względu na wygląd zewnętrzny folie okładzinowe z PCW nie różnią się od papierów lub tkanin powlekanych polichlorkiem winylu. Zaletą folii jest jednak ich znacznie niższy koszt, wynoszący przykładowo około połowę kosztu tkaniny powlekanej. .

Rodzaje podłoży. Tkaniny powlekane można przyklejać na tynkach cementowych, cementowo-wapiennych, gipsowo-wapiennych oraz na prefabrykowanych elementach betonowych, gipsowych.

Podłoża przeznaczone pod tkaniny powlekane powinny odpowiadać wymaganiom normowym dla IV kategorii tynków. Wilgotność podłoży nie powinna być większa niż 2,5%. Drobne uszkodzenia należy zaprawić zaczynem gipsowym, a następnie całą powierzchnię przeszlifować osełką, ewentualnie większe wypukłości ściąć cykliną i zagruntować.

Tkaniny powlekane. Są to materiały okładzinowe w postaci arkuszy dostarczanych w rulonach. Produkcja polega na naniesieniu na tkaninę (bawełnianą lub z włókna syntetycznego) warstwy płastyfikowane- go polichlorku winylu.

Tkaniny powlekane produkuje się w szerokim asortymencie wzorów i barw oraz o różnych grubościach: od 0,50 do 1,6 mm. Szerokość arkusza wynosi 1,0-1-1,6 m, długość 20 m.

Do przyklejania tapet winylowych należy stosować kleje metyloce- lulozowe z dodatkiem dyspersji tworzyw sztucznych. Za "granicą są produkowane fabrycznie suche mieszanki wysokowiskozowej metylocelulozy z dodatkiem sproszkowanej dyspersji polioctanu winylu. Preparat zarabia się stosunkowo niewielką ilością wody (1 : 20) otrzymując gęsty klajster. Z krajowych produktów stosuje się klej Celtap-lux.

Tapety winylowe. Są to nowe materiały okładzinowe w postaci cienkiej powłoki z polichlorku winylu na podkładzie papieru tapetowego, który pełni rolę nośnika i umożliwia wykonywanie okładzin z PCW techniką zbliżoną do tapeciarskiej.

Przy wykonywaniu robót należy przestrzegać daleko idącej ostrożności z ogniem, ponieważ kleje kontaktowe zawierają łatwo palne rozpuszczalniki organiczne. Pomieszczenia, w których wykonuje się roboty, powinny być intensywnie wietrzone.

Strony