Okładziny z płytek szklanych mają wygląd podobny do okładzin z płytek fajansowych szkliwionych i podobny zakres stosowania. Płytki okładzinowe są wyrabiane ze szklą walcowanego barwionego w masie (tzw. szkła opakowego). Płytki produkowane są w kilkunastu rozmiarach: 15X15, 20X20, 25X25, 40X40 cm, ponadto produkuje się połówki wymienionych płytek oraz arkusze 180X120 cm. Grubość wynosi 4,5 i 6 mm. Licowa strona płytek ma powierzchnię tzw. młotkowaną, charakterystyczną dla szkła walcowanego.

Do układania płytek oraz do wypełniania spoin powinny być użyte odpowiednie materiały (zaprawy i kity chemoodporne). Rodzaj tych materiałów powinien być wyraźnie zaznaczony w projekcie.

Okładziny z płytek mozaikowych. Wykonuje się je nieco inaczej niż okładziny z płytek większych. Ponieważ płytki są naklejone na papier i dzięki temu arkusz płytek nie jest sztywny, można je jączyć ze ścianą jedynie techniką zbliżoną do klejenia.

Okładziny z płytek ściennych z kamionki szlachetnej, zwanych przy- borskimi, mają głównie zastosowanie w budynkach przemysłowych oraz do wykładania bram, tuneli itp. Charakteryzują się one małą na- siąkliwością, odpornością na działanie mrozu, dużą odpornością na zmiany temperatury oraz znaczną wytrzymałością mechaniczną.

Okładanie ścian płytkami można wykonywać przed robotami podłogowymi lub po wykonaniu tych robót w wypadku, gdy posadzka jest wykonywana z materiałów mineralnych, np. z lastryka, płytek ceramicznych (kamionkowych), i nie zachodzi obawa, że w czasie wykonywania okładzin posadzka zostanie uszkodzona.

Wycinanie otworów. Na szkliwionej powierzchni płytki należy zaznaczyć ołówkiem lub pręcikiem aluminiowym kształt żądanego otworu. Następnie na położonym na kolanach młotku stalowym (rys. 13-2a) kładzie się płytkę stroną szkliwioną do góry i dociskając ją do powierzchni młotka uderza się lekko spiczastym końcem drugiego młot- ka (rys. 13-2b) lub spiczakiem (rys. 13-2c) w środku żądanego otworu.

Przed przystąpieniem do robót należy skontrolować otrzymane płytki w celu wyeliminowania płytek różniących się barwą, większymi od- chyłkami wymiarów lub płytek uszkodzonych. Szczególną uwagę należy zwrócić na dobranie płytek o najbardziej zbliżonym odcieniu szkliwa w takiej ilości, aby na płaszczyźnie jednej ściany nie wystąpiły płytki różniące się odcieniem, gdyż taka okładzina wygląda nieładnie.

Okładziny z płytek fajansowych szkliwionych (glazurowanych) są najbardziej znane. Stosuje się je wszędzie tam, gdzie chodzi o zabezpieczenie ścian przed ich zamoczeniem lub zabrudzeniem i umożliwienie łatwego utrzymania ściany w należytej czystości.

Okładziny z płytek fajansowych szkliwionych charakteryzują się gładką, lśniącą powierzchnią, małą przyczepnością kurzu oraz łatwą zmywalnością. Nadają się więc szczególnie do pomieszczeń szpitalnych, łazienek, kuchen, sklepów itp.

Nakładanie folii samoprzylepnej na niezagruntowaną powierzchnią spowoduje, że kurz występujący na niej uniemożliwi właściwe przyklejenie folii. Folie ze spienionego PCW stosuje się na równych podłożach techniką zbliżoną do omówionej w p. 12.5 techniki stosowania tkanin powlekanych. Folie stebnowane napina się zazwyczaj luźno na ramach drewnianych, przymocowanych do ścian, lub też posługując się techniką tapicerską (rys. 12-24).

Folie okładzinowe z PCW mają głównie zastosowanie do fabrycznego wykańczania elementów budowlanych metodą laminowania. Dotyczy to lekkich elementów budowlanych (płyty warstwowe). Powierzchnie tych elementów stanowią takie materiały, jak np. płyty azbestowo-cementowe, pilśniowe, wiórowe, gipsowo-kartonowe, blacha stalowa, aluminiowa itp. Są to materiały nie zawierające wilgoci.

W ciągu ostatnich lat technika okładzinowa wzbogaciła się o nową grupę materiałów - folii okładzinowych z polichlorku winylu. Ze względu na wygląd zewnętrzny folie okładzinowe z PCW nie różnią się od papierów lub tkanin powlekanych polichlorkiem winylu. Zaletą folii jest jednak ich znacznie niższy koszt, wynoszący przykładowo około połowę kosztu tkaniny powlekanej. .

Strony