Sposób II, Ilustrują go schematy poszczególnych czynności przedstawione na rys. 5-35. Wykładzina dostarczana jest na budowę w postaci pociętych i dopasowanych do siebie arkuszy. Arkusze są ponu- 1 merowane i mają kreską oznaczone miejsca, ustalające wzajemne położenie sąsiadujących ze sobą arkuszy (rys. 5-35a).

Sposób I. Zasadniczo sposób ten jest zbliżony do opisanego w p. 5.2. Pewną różnicą upraszczającą wykonanie klejenia jest to, że wykładziny z warstwą filcową przykleja się klejem emulsyjnym. Pozwala to na jednostronne nanoszenie kleju tylko na podkład.

Stosowane są w zasadzie te same narzędzia, co przy wykładzinach wielowarstwowych wraz z urządzeniami do spawania gorącym powietrzem. Warunki przystąpienia do robót. Nie odbiegają one od wymaganych przy stosowaniu poprzednio omówionych wykładzin z PCW. Szczególnego podkreślenia wymaga jednak konieczność przyklejania wykładzin z warstwą filcową na suchym podkładzie a to z tego względu, że pod wpływem zawilgocenia mogą nastąpić w warstwie filcu procesy gnilne.

Inną odmianą omawianych materiałów podłogowych są wykładziny z warstwą izolacyjną w postaci spienionego polichlorku winylu. Wykładziny te składają się z warstwy użytkowej ze zmiękczonego polichlorku winylu oraz trwale połączonej z nią warstwy spienionego PCW, która ponadto jest wzmocniona zazwyczaj wkładką w postaci tkaniny (jutowej lub z włókien syntetycznych).

- Są to nagminnie występujące błędy, jak:

- a) przyklejanie wykładzin na słabym i wilgotnym podkładzie,

- b) niestosowanie wygładzania podkładu lub niestaranne wykonywanie tych czynności,

- c) nierównomierne nanoszenie kleju,

- d) przedwczesne przyklejenie wykładziny do podkładu przed należytym odparowaniem rozpuszczalników,

- e) stosowanie niewłaściwych klejów.

Wykończenie posadzki polega na przyklejeniu listew podłogowych z PCW klejem kauczukowym (np. klejem Butapren B). W pomieszczeniach mokrych zaleca się wywinięcie wykładziny na ścianę na wysokość ok. 2-P5 cm, a następnie pokrycie listwą metalową, drewnianą lub z PCW.

Za granicą rozpowszechnia się technika spawania arkuszy wykładzin, a także płytek z PCW. Technika ta pozwala uzyskać całkowicie szczelną podłogę oraz ciekawe efekty plastyczne dzięki możliwości wprowadzenia dodatkowego elementu plastycznego (obok koloru i wzorów), jakim jest wyraźny rysunek spoin.

Posadzki z wykładzin wielowarstwowych z PCW mogą być urozmaicone odpowiednimi wkładkami (intarsjami) dekoracyjnymi i to zarówno prostoliniowymi, jak i o skomplikowanych kształtach.

Przy posiadanej wprawie można również stosować nieco prostszą metodę przyklejania wykładzin. Różni się ona od wyżej opisanej tym, że najpierw wykonuje się przecięcie brzegów arkuszy i po odrzuceniu ścinków postępuje wg schematów podanych na rys. 5-17. Czynności powinny być wykonywane ostrożnie, aby arkusze wykładziny przy smarowaniu klejem i samym procesie klejenia nie zmieniły swojego pierwotnego położenia.

W ten sposób poszczególne arkusze wykładziny powinny być przyklejone do podkładu całą swoją powierzchnią z wyjątkiem pasów o szerokości ok. 10 cm wzdłuż spoin. Przyklejenie wykładziny powinno nastąpić w tym miejscu dopiero po przecięciu arkuszy (por. rys. 5-19), Aby nie dopuścić do przyklejenia brzegów arkuszy, należy podłożyć paski cienkiej blachy stalowej lub cynkowej o szerokości 10 cm (rys. 5-18), aby oś przyszłej spoiny wypadła na środku paska.

Strony