Wykończenie posadzki polega na przyklejeniu listew podłogowych z PCW klejem kauczukowym (np. klejem Butapren B). W pomieszczeniach mokrych zaleca się wywinięcie wykładziny na ścianę na wysokość ok. 2-P5 cm, a następnie pokrycie listwą metalową, drewnianą lub z PCW.

Za granicą rozpowszechnia się technika spawania arkuszy wykładzin, a także płytek z PCW. Technika ta pozwala uzyskać całkowicie szczelną podłogę oraz ciekawe efekty plastyczne dzięki możliwości wprowadzenia dodatkowego elementu plastycznego (obok koloru i wzorów), jakim jest wyraźny rysunek spoin.

Posadzki z wykładzin wielowarstwowych z PCW mogą być urozmaicone odpowiednimi wkładkami (intarsjami) dekoracyjnymi i to zarówno prostoliniowymi, jak i o skomplikowanych kształtach.

Przy posiadanej wprawie można również stosować nieco prostszą metodę przyklejania wykładzin. Różni się ona od wyżej opisanej tym, że najpierw wykonuje się przecięcie brzegów arkuszy i po odrzuceniu ścinków postępuje wg schematów podanych na rys. 5-17. Czynności powinny być wykonywane ostrożnie, aby arkusze wykładziny przy smarowaniu klejem i samym procesie klejenia nie zmieniły swojego pierwotnego położenia.

W ten sposób poszczególne arkusze wykładziny powinny być przyklejone do podkładu całą swoją powierzchnią z wyjątkiem pasów o szerokości ok. 10 cm wzdłuż spoin. Przyklejenie wykładziny powinno nastąpić w tym miejscu dopiero po przecięciu arkuszy (por. rys. 5-19), Aby nie dopuścić do przyklejenia brzegów arkuszy, należy podłożyć paski cienkiej blachy stalowej lub cynkowej o szerokości 10 cm (rys. 5-18), aby oś przyszłej spoiny wypadła na środku paska.

Jak wspomniano wyżej, najwłaściwszymi klejami do przyklejania wykładzin (szczególnie wykładzin bez podkładu tkaninowego) są kleje kontaktowe, dwustronnego nanoszenia (tzn. na podkład warunkuje organizację robót.

Masę wygładzającą należy nakładać na podkład równy, mocny i suchy. Powierzchnię podkładu przed ułożeniem masy wygładzającej starannie czyści się z pyłu, luźnych ziarn piasku, zanieczyszczeń farbą lub zaprawą itp. Ewentualne większe uszkodzenia o głębokości powyżej 3 mm należy uprzednio zatrzeć zaprawą cementową lub gipsową (zależnie od rodzaju podkładu). Bezpośrednio przed nałożeniem masy powierzchnię podkładu powinno się zwilżyć wodą przez skropienie pędzlem.

Wymagany stopień gładkości podkładu można uzyskać:

- a) przez wykonanie gładzi z zaprawy o uziarnieniu kruszywa (piasku) do 0,5 mm i staranne zatarcie powierzchni przygotowaną w ten sposób powierzchnię należy zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi,

- b) przez wygładzanie powierzchni podkładu specjalnymi masami wygładzającymi, zestawionymi w tabl. 5-10.

Masy wygładzające podkłady. Są to mieszanki przygotowane fabrycznie i wymagające jedynie zarobienia wodą lub mieszanki sporządzone na budowie wg podanych receptur. Do wygładzania podkładów mogą być stosowane następujące masy:

- bezcementowa Lerotex,

- kazeinowo-cementowa,

- Klutex,

- na polioctanie winylu (POW),

- z gipsu wolno wiążącego.

Wykładzina wielowarstwowa z PCW jest materiałem podłogowym elastycznym, odpornym na ścieranie, działanie światła oraz na krótkotrwałe działanie wody, olejów, rozcieńczonych kwasów, ługów, bakterii i pleśni. Jest ona nieodporna na wpływy temperatury powyżej 60°C i na działanie rozpuszczalników organicznych.

Strony