Technika układania posadzki z deszczułek na kleju dyspersyjnym jest zbliżona do wykonywania posadzki z płyt mozaikowych (por. p. 4.1). Przybijanie deszczułek do podkładu. Sposób ten można zastosować w wypadku wykonywania posadzki z deszczułek na podkładzie troci- nobetonowym lub skałodrzewnym. Zasada układania jest podobna jak w wypadku przyklejania lepikiem. Każdą deszczułkę, po dociśnięciu (dobiciu) do sąsiednich, przybija się gwoździami do podkładu, wbijając gwóźdź we wrąb deszczułek.

Układanie deszczułek na lepiku. Do przyklejania deszczułek może być użyty lepik asfaltowy (przeważnie stosowany jest specjalny lepik do posadzek deszczułkowych). Podkład powinien być suchy i dokładnie zamieciony po uprzednim zeskrobaniu zanieczyszczeń (zaprawy, farb itp.). Zaleca się pokrycie podkładu powłoką roztworu asfaltowego do gruntowania lub emulsji asfaltowej. Po wyschnięciu zagruntowanego podkładu nanosi się cienką (ok. 2 mm) warstwę lepiku pasem szerokości 0,5-1-0,7 m.

Do wykonania posadzki z deszczułek drewnianych można przystąpić po zakończeniu robót malarskich ścian i sufitów, robót instalacyjnych i szklarskich.

Temperatura pomieszczeń powinna wynosić nie mniej niż 12°C. Wilgotność powietrza nie powinna przekraczać 70%. Podkład, na którym ma być ułożona posadzka z deszczułek, powinien być suchy, powierzchniowo mocny, wykazujący równą płaszczyznę i lekką szorstkość.

W zależności od jakości drewna deszczułki z drewna dębu, wiązu, jesionu i buka dzielą się na trzy klasy: I, II i III, natomiast deszczułki z brzozy, grabu, klonu i jaworu - na dwie klasy: I i II.

Posadzki z deszczułek są powszechnie znane jako bardzo dobre, estetyczne i trwałe, jednak stosunkowo drogie i niezbyt oszczędne z punktu widzenia zużycia drewna. Mogą one mieć zastosowanie w takich pomieszczeniach, w których nie istnieje niebezpieczeństwo zawilgocenia.

Trwałość powłoki lakierowej jest duża (może wynosić 3-1-5 lat), Miejscowe uszkodzenia powłoki lakierowej, a szczególnie te partie posadzki, które są użytkowane najintensywniej (np. przy drzwiach), mogą być częściej konserwowane przez nałożenie nowej cienkiej warstwy lakieru.

Pokrycie posadzek lakierem powinno być bezwzględnie ostatnią czynnością w budynku. Posadzkę oszlifowaną i wykończoną listwami należy dokładnie oczyścić szczotką, a następnie usunąć pył wilgotną ścierką.

Szlifowanie. Po wyschnięciu spoiny klejowej przeciętnie już po upływie 2-P3 dni można przystąpić do szlifowania posadzki. Szlifowanie ma na celu oczyszczenie powierzchni z resztek kleju, którym był przyklejony papier, oraz doprowadzenie posadzki do całkowitej gładkości.

W dalszym ciągu układania powtarzają się kolejno wyżej wymienione czynności. Dotyczyły one jednak układania płyt całych. Stąd przy ścianach lub we wnękach (np. podokiennych) zostały miejsca wymagające uzupełnienia kawałkami płyt lub nawet pojedynczymi listewkami. Listewki dochodzące prostopadle do ściany często powinny być odpowiednio skrócone, co wykonuje się drobnozębną piłką.

Płyty wyjęte z pudla układa się w rzędzie, papierem do góry, równolegle do linii wyznaczającej położenie pierwszego pasa płyt. Następnie za pomocą gąbki (lub szmaty) zwilża się lekko papier (rys. 4-3a). Ma to na celu zlikwidowanie napięcia papieru, które deformuje nieco płytę. Po zwilżeniu papieru na płytach całego rozłożonego pasa - w kolejności takiej, w jakiej będzie następowało przyklejenie - przystępuje się do rozsmarowania kleju na powierzchni podkładu na szerokości ok. 50 cm, tj.

Strony