W budownictwie uprzemysłowionym stosowanie podkładów monolitycznych jest kłopotliwe, głównie ze względu na złożony i „mokry” proces wykonawczy oraz długą przerwę technologiczną, związaną z czasem wiązania i wysychania betonu. Te względy skłoniły do poszukiwania innych rozwiązań konstrukcji podłóg i metod ich wykonywania odpowiednich do szczególnych wymagań technologiczno-organizacyj- nych budownictwa uprzemysłowionego. Poszukiwania te poszły w dwóch kierunkach:

Do pomieszczeń, w których został wykonany podkład skałodrzewny, nie należy wchodzić przez 3 do 4 dni. Po tym czasie można wygładzić podkład (jeśli przy wykonaniu nie uzyskano wymaganej gładkości) przez cyklinowanie jego powierzchni przy jednoczesnym zwilżaniu roztworem chlorku magnezowego o stężeniu 10-1-13 Be.

Masę skalodrzewną uzyskuje się przez zmieszanie najpierw magnezytu kaustycznego z trocinami (na sucho), a następnie suchą mieszankę zarabia się uprzednio przygotowanym roztworem chlorku magnezowego aż do uzyskania konsystencji wilgotnej ziemi. Mieszanina ściśnięta w dłoni nie powinna rozpływać lub rozpadać się, lecz między palcami powinny ukazywać się krople cieczy. Mieszanie powinno odbywać się w skrzyniach (nigdy bezpośrednio na podłożu).

Podkład skałodrzewny wykonuje się z mieszaniny zawierającej 1 część objętościową magnezytu kaustycznego i 4 części objętościowe suchych trocin z drewna iglastego o długości włókien do 5 mm. Mieszaninę tę zarabia się roztworem wodnym chlorku magnezowego o stężeniu 18°Be. Receptura ta może ulegać zmianom, w zależności od jakości magnezytu, warunków cieplnych i wilgotności w czasie dojrzewania, wilgotności wypełniaczy, rodzaju podkładu itp.

Mieszanie powinno odbywać się w sposób następujący. Najpierw miesza się cement z piaskiem na sucho, a następnie tę mieszankę miesza się z trocinami. W przypadku niestosowania piasku cement miesza się od razu z trocinami. Po zmieszaniu składników sypkich dodaje się odpowiednią ilość wody i miesza do uzyskania konsystencji plastycznej. Trocinobeton z dodatkiem piasku powinien mieć konsystencję gęsto- plastyczną. Czas mieszania w betoniarce nie powinien być krótszy niż 8 minut.

Do przygotowania trocinobetonu należy używać cementu portlandzkiego 350 i trocin z drewna iglastego (sosnowego, świerkowego lub jodłowego). Trociny z drewna liściastego nie mogą być stosowane. Ziarna trocin powinny przechodzić bez reszty przez sito o średnicy oczek 10 mm. Zawartość pyłu i ziarn mniejszych od 0,25 mm nie powinna przekraczać 5%. Skład trocinobetonu podano w tabl. 3-1.

Po częściowym stężeniu betonu lub zaczynu estrichgipsowego, tj. po upływie 6-1-20 godz. od zarobienia estrichgipsu wodą, należy wygładzić powierzchnię podkładu przez zatarcie packą drewnianą i wygładzenie packą stalową (tzw. blichówką).

Podkłady estrichgipsowe. Estrichgips jest również korzystnym materiałem do wykonywania podkładów. Używa się w tym celu zaczynu estrichgipsowego lub lepiej betonu estrichgipsowego.

Drugim kierunkiem usprawnienia technologii wykonywania podkładów jest użycie bardziej plastycznych mieszanek betonowych, ich transportowanie za pomocą zwykłych pomp do zapraw, a następnie - po wykonaniu podkładu - odprowadzenie z niego nadmiaru wody za pomocą specjalnego urządzenia do próżniowania betonu. Ten sposób wykonywania podkładów monolitycznych wiąże się z koniecznością stosowania materiałów izolacyjnych odpornych na zawilgocenie (np. ze styropianu).

Masa betonowa powinna mieć konsystencję sypką o takim zawilże- niu, aby po ściśnięciu w dłoni "utworzyła się grudka betonu bez wyciekającej wody. Użycie takiej masy daje gwarancję, że wprowadzona ilość wody nie spowoduje zawilgocenia izolacji, przez co skróci się czas wysychania podkładu, gdyż doprowadzona ilość wody zostanie w maksymalnym zakresie związana z cementem.

Strony