W wypadku stosowania prefabrykowanych podkładów na izolacji z materiałów sypkich (np. śrutu gumowego) warstwą ochronną może być papier z worków po gipsie lub cemencie, chroniący raczej przed rozsunięciem się materiału przy układaniu płyt, a nie przed zawilgoceniem.

Izolacje z materiałów układanych w stanie sypkim mają tę zaletę, że nie wymagają zbyt równej powierzchni stropu, gdyż stanowią jednocześnie jego wyrównanie. Oczywiście, że tym sposobem nie mogą być usunięte znaczniejsze nierówności stropu. Warstwa izolacyjna powinna być możliwie jednakowej grubości nie mniej niż 1 cm, a jej miejscowe zgrubienia nie powinny wynosić więcej niż 0,5 cm.

Jest oczywiste, że w każdym wypadku należy dbać o to, aby wykonywanie robót odbywało się na odpowiednio suchych podkładach. Spełnienie tego warunku jest niestety dość trudne w budynkach wykonywanych metodą tradycyjną, w których w toku robót tynkowych następuje z reguły silne zawilgocenie stropów. Jeżeli fakt ten w miesiącach ciepłych nie powoduje zbytnich trudności, to w chłodniejszych porach roku stwarza niekorzystne warunki dla robót podłogowych.

Na podkładach zaopatrzonych w asfaltową warstwę przeciwwilgociową lub bez niej-można układać dowolny materiał izolacji termicznej. Płyty lub maty powinny być ułożone ściśle obok siebie, aby nie dopuścić do powstania tzw. mostków, czyli miejsc nie zaizolowanych. Grubość izolacji termicznej powinna być jednakowa w całym pomieszczeniu.

Na rysunkach 3-6 i 3-7 pokazano najczęściej występujące sposoby przygotowania podłoża dla ułożenia izolacji termicznej. Ogólnie biorąc rozróżniać można następujące przypadki układania izolacji termicznej:

- a) na wykonanej izolacji przeciwwilgociowej na podłożu na gruncie (rys. 3-6a), co ma miejsce w każdym wypadku takiego podłoża:

Oprócz lepików asfaltowych na gorąco, które, jak już wspomniano, dają lepszą i trwalszą izolację, można stosować lepiki na zimno. Są one w użyciu niewątpliwie wygodniejsze, łatwiej rozprowadzają się, nie wymagają tak wielkiego pośpiechu przy wykonywaniu robót, jak przy użyciu lepików na gorąco. Wymagają jednak dłuższego czasu na wyschnięcie oraz wydzielają szkodliwe pary rozpuszczalników.

Do izolacji z wkładkami papowymi używa się przeważnie papy asfaltowej izolacyjnej odmiany 500 oraz lepików asfaltowych. Wykonanie izolacji z jedną wkładką (tzn. jedną warstwą papy) polega na przyklejeniu jej do podłoża jednocześnie z wykonywaniem powłoki asfaltowej, a następnie wykonaniu na przyklejonej powierzchni papy drugiej powłoki asfaltowej. Mogą być używane do tego celu lepiki na gorąco lub na zimno.

W niektórych wypadkach projekt może przewidywać wykonanie powłoki dwuwarstwowej. Drugą warstwę powłoki należy wykonywać po skrzepnięciu poprzedniej warstwy oraz możliwie bezpośrednio po jej ułożeniu, aby nie dopuścić do zapylenia lub zanieczyszczenia jej powierzchni. Utrudni to bowiem należyte połączenie obu warstw.

Okres schnięcia powłoki gruntującej zależy głównie od temperatury powietrza, W ciepłej porze roku można całkowite wyschnięcie uzyskać już po upływie kilku godzin, natomiast w miesiącach zimowych po upływie l-r-2 dni. Dopiero po wyschnięciu powłoki gruntującej można nakładać właściwą warstwę izolacyjną, tj. powłokę asfaltową.

Zadaniem powłoki gruntującej jest wypełnienie porów i drobnych rys na powierzchni podłoża oraz utworzenie warstwy wiążącej następną powlokę asfaltową z podłożem. W niektórych wy- padkach powłoka gruntująca nałożona dwukrotnie może być traktowana jako lekka izolacja przeciwwilgociowa lub izolacja parochronna. Powłokę gruntującą może stanowić roztwór asfaltowy do gruntowania lub emulsja asfaltowa.

Strony