Do przygotowania trocinobetonu należy używać cementu portlandzkiego 350 i trocin z drewna iglastego (sosnowego, świerkowego lub jodłowego). Trociny z drewna liściastego nie mogą być stosowane. Ziarna trocin powinny przechodzić bez reszty przez sito o średnicy oczek 10 mm. Zawartość pyłu i ziarn mniejszych od 0,25 mm nie powinna przekraczać 5%. Skład trocinobetonu podano w tabl. 3-1.

Po częściowym stężeniu betonu lub zaczynu estrichgipsowego, tj. po upływie 6-1-20 godz. od zarobienia estrichgipsu wodą, należy wygładzić powierzchnię podkładu przez zatarcie packą drewnianą i wygładzenie packą stalową (tzw. blichówką).

Podkłady estrichgipsowe. Estrichgips jest również korzystnym materiałem do wykonywania podkładów. Używa się w tym celu zaczynu estrichgipsowego lub lepiej betonu estrichgipsowego.

Drugim kierunkiem usprawnienia technologii wykonywania podkładów jest użycie bardziej plastycznych mieszanek betonowych, ich transportowanie za pomocą zwykłych pomp do zapraw, a następnie - po wykonaniu podkładu - odprowadzenie z niego nadmiaru wody za pomocą specjalnego urządzenia do próżniowania betonu. Ten sposób wykonywania podkładów monolitycznych wiąże się z koniecznością stosowania materiałów izolacyjnych odpornych na zawilgocenie (np. ze styropianu).

Masa betonowa powinna mieć konsystencję sypką o takim zawilże- niu, aby po ściśnięciu w dłoni "utworzyła się grudka betonu bez wyciekającej wody. Użycie takiej masy daje gwarancję, że wprowadzona ilość wody nie spowoduje zawilgocenia izolacji, przez co skróci się czas wysychania podkładu, gdyż doprowadzona ilość wody zostanie w maksymalnym zakresie związana z cementem.

W wypadku stosowania prefabrykowanych podkładów na izolacji z materiałów sypkich (np. śrutu gumowego) warstwą ochronną może być papier z worków po gipsie lub cemencie, chroniący raczej przed rozsunięciem się materiału przy układaniu płyt, a nie przed zawilgoceniem.

Izolacje z materiałów układanych w stanie sypkim mają tę zaletę, że nie wymagają zbyt równej powierzchni stropu, gdyż stanowią jednocześnie jego wyrównanie. Oczywiście, że tym sposobem nie mogą być usunięte znaczniejsze nierówności stropu. Warstwa izolacyjna powinna być możliwie jednakowej grubości nie mniej niż 1 cm, a jej miejscowe zgrubienia nie powinny wynosić więcej niż 0,5 cm.

Jest oczywiste, że w każdym wypadku należy dbać o to, aby wykonywanie robót odbywało się na odpowiednio suchych podkładach. Spełnienie tego warunku jest niestety dość trudne w budynkach wykonywanych metodą tradycyjną, w których w toku robót tynkowych następuje z reguły silne zawilgocenie stropów. Jeżeli fakt ten w miesiącach ciepłych nie powoduje zbytnich trudności, to w chłodniejszych porach roku stwarza niekorzystne warunki dla robót podłogowych.

Na podkładach zaopatrzonych w asfaltową warstwę przeciwwilgociową lub bez niej-można układać dowolny materiał izolacji termicznej. Płyty lub maty powinny być ułożone ściśle obok siebie, aby nie dopuścić do powstania tzw. mostków, czyli miejsc nie zaizolowanych. Grubość izolacji termicznej powinna być jednakowa w całym pomieszczeniu.

Na rysunkach 3-6 i 3-7 pokazano najczęściej występujące sposoby przygotowania podłoża dla ułożenia izolacji termicznej. Ogólnie biorąc rozróżniać można następujące przypadki układania izolacji termicznej:

- a) na wykonanej izolacji przeciwwilgociowej na podłożu na gruncie (rys. 3-6a), co ma miejsce w każdym wypadku takiego podłoża:

Strony