Lepik asfaltowy stosowany na zimno służy do wykonywania samodzielnych powłok wodoszczelnych oraz do przyklejania papy. Ze względu na zawartość rozpuszczalników należy zwracać baczną uwagę na zachowanie ostrożności z ogniem (stosować je należy jedynie w dobrze wietrzonych pomieszczeniach).

Lepiki asfaltowe bez wypełniaczy stosowane na gorąco (PN-58/C-96177). Są to materiały produkowane z asfaltu ponaftowego lub z mieszanki asfaltów ew. z dodatkiem żywic lub olejów. Dostarczane są w bębnach blaszanych. Przy robotach podłogowych mają zastosowanie po rozgrzaniu - do wykonywania powłok wodoszczelnych lekkiego typu lub do przyklejania papy asfaltowej.

Maty z waty szklanej (PN-71/B-13102). Jest to materiał izolacyjny w postaci warstwy waty szklanej przyszytej lnianymi nićmi do tektury falistej lub nićmi szklanymi do welonu szklanego. Ciężar objętościowy mat wynosi 60-T-90 kG/m’. Wymiary mat: długość 3,0 lub 5,0 m, szerokość 1,0 i 1,1 m, grubość 2-8 cm (z odstopniowaniem co lcm).

Płyty styropianowe (BN-71/6363-01). Tworzywem płyt jest spieniony polistyren o bardzo korzystnych właściwościach technicznych. Jego ciężar objętościowy wynosi 16-1-40 kG/ms, przy czym w robotach podłogowych stosuje się zazwyczaj płyty o ciężarze objętościowym 16-20 kG/ms.

Magnezyt kaustyczny od chwili zarobienia go chlorkiem magnezowym o ciężarze właściwym 1,16 G/cm powinien rozpocząć wiązanie najwcześniej po upływie 30 min i skończyć przed upływem 8 godz. Wytrzymałość beleczek z plastycznego zaczynu powinna wynosić po 28 dniach co najmniej: na ściskanie 125 kG/cms, na zginanie 50 kG/cm!.

Cement portlandzki. Cement portlandzki 250 powinien odpowiadać wymaganiom technicznym określonym w PN-69/B-30000. Wytrzymałość cementu po 28 dniach powinna wynosić co najmniej: na ściskanie 250 kG/cm2, na zginanie 50 kG/cm2. Czas wiązania cementu wynosi: początek - nie wcześniej niż po upływie 40 min, koniec - nie później niż po upływie 10 godz. Wskazuje to, że przygotowane zaprawy lub betony powinny być bezwzględnie zużyte w tym czasie.

Zakończenie podłogi polega na przykryciu dylatacji listwami, które stanowią również ochronę ściany przed zabrudzeniem. Na rysunku 2-24 przytoczono szereg przykładów, w jaki sposób można podłogę wykończyć, zabezpieczając należyte działanie dylatacji lub obrzeżnych izolacji przeciwdźwiękowych. Podane przykłady ilustrują również następujące rodzaje używanych listew podłogowych:

- listwy (rys. 2-24 a i b) i cokoły (rys. 2-24 c) z drewna,

- listwy z PCW (rys. 2-24 d),

Na rys. 2-21 zilustrowany został przykład rozwiązania dylatacji w dwuwarstwowej posadzce z estrichgipsu. Szczelina dylatacyjna, a - wkładka dylatacyjna z PCW, b - papa na izolacji termicznej jako dylatacja pozioma w którą wbudowana została wkładka z miękkiego PCW, umożliwia swobodne rozszerzanie się jastrychu. Jej brak może doprowadzić do powstania wybrzuszeń, jeżeli rozszerzalność jastrychu estrichgipsowe- go nie znajdzie miejsca w szczelinach dylatacji przyściennych.

Dylatacja pomiędzy podłogą a powierzchnią podłoża. Jest ona konieczna w większości wypadków, gdyż przeważnie rodzaj materiału podkładu różni się od materiału podłoża (np. różne mieszanki cementowe). Materiały te mogą mieć różne współczynniki rozszerzalności i w związku z tym poszczególne warstwy powinny mieć swobodę samodzielnego ruchu. Ponieważ w większości podłóg występuje warstwa izolacyjna (termiczna, akustyczna, przeciwwilgociowa - rys.

Materiały używane do wykonywania podłóg charakteryzują się m.in. różnym stopniem zmian objętości, co wyraża się rozszerzaniem się lub kurczeniem podkładu lub posadzki. Biorąc pod uwagę, że wymiary podłogi mogą być dość duże (np. długie korytarze), sumaryczna wielkość zmiany wymiarów podłogi pod wpływem temperatury, wilgoci, twardnienia itp. może być znaczna (patrz p. 2.1.5,). Powoduje to konieczność stosowania odpowiednich szczelin nazywanych dylatacjami. Rozróżniamy 3 rodzaje dylatacji:

Strony