Przygotowywana obecnie nowa norma wprowadza takie wymaganie. Określa ona największą dopuszczalną ciepłochłonność podłóg dla poszczególnych grup pomieszczeń, dzieląc pomieszczenia na następujące grupy:

I - pomieszczenia o zwiększonych wymaganiach, jak np. żłobki, przedszkola, izby mieszkalne itp.,

II - pomieszczenia w budownictwie ogólnym przeznaczone do długotrwałego pobytu ludzi w bezruchu, jak np. pokoje biurowe, izby lekcyjne itp.,

Strop lub podłoże leżące na gruncie mają zwykle niewystarczającą izolacyjność termiczną. Z tego względu konstrukcja podłogi powinna niedostatek ten uzupełnić. Stosuje się więc odpowiednie warstwy materiału izolacyjnego, których grubość określa się w projekcie na podstawie obliczenia współczynnika przenikania ciepła przez przegrodę stropowo-podłogową.

Twardość. Jest ona cechą istotną dla materiałów podłogowych, szczególnie nie odznaczających się sprężystością. Twardość mierzona jest kilkoma metodami. Jedna z nich polega na zarysowaniu materiału określonymi minerałami o znacznej twardości, wg skali określonej przez Mohsa oznacza się ją w stopniach. Jest to więc badanie odporności materiału na zarysowanie, zjawisko występujące często przy użytkowaniu podłogi (np. przesunięcie szafy).

Wszystkie dopuszczane do stosowania materiały podłogowe mają dostateczną wytrzymałość na ściskanie, gdyż wymaganie to musi być spełnione przez producenta. Natomiast wytrzymałość na ściskanie podkładów, na których przyklejamy cienkie wykładziny z tworzyw sztucznych, zależy od właściwego ich wykonania.

Należy zdawać sobie sprawę, że na podłodze mogą odbywać się bardzo różnorodne czynności związane z użytkowaniem budynku: ruch ludzi (chodzenie, tańczenie), ruch przedmiotów (jazda wózkami, przesuwanie) i obciążenie (meblami, maszynami, towarami). Mówimy więc, że podłogi są narażone w toku użytkowania na szereg działań mechanicznych, jak zginanie, ściskanie, zarysowywanie i ścieranie.

Istnieje znaczna liczba rozwiązań materiałowo-konstrukcyjnych podłóg. Dokonanie jednolitego podziału napotyka jednak trudności ze względu na to, że do oceny poszczególnych rozwiązań podłóg mają zastosowanie różne kryteria.

Z punktu widzenia przeznaczenia podłóg można najogólniej wyodrębnić następujące grupy:

- 1) podłogi w pomieszczeniach przeznaczonych na stały lub okresowy pobyt ludzi, przewidziane do ruchu pieszego, o dominującym znaczeniu w zakresie wymagań fizycznych i estetycznych

Warstwa izolacyjna przeciwdźwiękowa jest to warstwa materiału sprężystego, najczęściej w postaci maty, wojłoku lub miękkiej płyty porowatej. Chroni ona przegrodę stropową przed przenikaniem dźwięków uderzeniowych pochodzących od uderzeń w podłogę, chodzenia itp.

Warstwa ochronna jest to warstwa w postaci np. papieru asfaltowego, folii lub papy, której zadaniem jest ochrona ułożonego materiału izolacji termicznej lub przeciwdźwiękowej przed zawilgoceniem w toku wykonywania podkładu „na mokro”.

W zakresie robót podłogowych obserwuje się w ostatnich latach szereg nowości, wynikających zarówno z wprowadzenia nowych materiałów podłogowych, jak również z uprzemysłowienia budownictwa. Z tych względów musiały wejść do słownictwa budowlanego nowe określenia. Bardzo ważne jest, aby wszyscy jednoznacznie rozumieli dane określenie.

Roboty podłogowe można zaliczyć do jednych z najtrudniejszych i najbardziej odpowiedzialnych robót budowlanych, decydujących w dużym stopniu o wartości technicznej, użytkowej i estetyce budynku. Potwierdza to również koszt robót podłogowych, który wynosi 10-12% ogólnej wartości robót budowlanych.

Rozwiązania materiałowo-konstrukcyjne podłóg oraz technologia robót podłogowych uległy w ostatnim dziesięcioleciu dosyć daleko idącym zmianom. Złożyły się na to m. in. następujące przyczyny:

W porównaniu z innymi elementami budynku (np. dachem, ścianami itp.), podłogi charakteryzują się tym, że muszą spełniać jednocześnie szereg wymagań. Przy tym licznym wymaganiom musi sprostać przede wszystkim posadzka, a szczególnie jej cienka (grub, ok, 1 mm) warstwa użytkowa.

Strony