Pod pojęciem betonu żywicznego należy rozumieć betony zawierające żywicę syntetyczną jako spoiwo oraz wysoko jakościowe wypełniacze mineralne. Jako spoiwo stosuje się różne żywice syntetyczne, np. poliestrowe, epoksydowe, poliuretanowe, akrylowe, fenolowe itp., jako wypełniacze- mączka kwarcowa, drobny piasek oraz inne twarde materiały, jak np. korund. Betony żywiczne wykazują wysokie walory

Wzdłuż ścian powinna być przyklejona listwa podłogowa z PCW lub cokół z pasków wyciętych z antyelektrostatycznych płyt podłogowych z PCW. Połączenie między listwą bądź cokołem a posadzką powinno być uszczelnione przez zespawanie.

- Posadzki z antyelektrostatycznych płyt z PCW mogą być wykonywane:

- z siecią uziemiającą - w wypadku pomieszczeń I grupy o zagrożeniu eksplozyjnym (np. w salach operacyjnych),

- bez sieci uziemiającej - w pomieszczeniach II grupy, nie narażonych na niebezpieczeństwo eksplozji (np. w laboratoriach fizycznych, pomieszczeniach maszyn cyfrowych itp.).

Przy wykonywaniu posadzek antyelektrostatycznych z PCW potrzebne są narzędzia stosowane do układania innych materiałów podłogowych z tworzyw sztucznych na klejach kontaktowych, a ponadto zestaw narzędzi do frezowania i spawania spoin oraz obróbki spawów.

Właściwości antyelektrostatyczne określa się opornością powierzchniową, która nie powinna w wartości średniej przekraczać 2 10 om, z tym, że żaden pojedynczy pomiar nie powinien wykazywać oporności większej niż 510 om.1

Do przyklejania antyelektrostatycznych płyt podłogowych z PCW należy stosować specjalne kleje z kauczuków polichloroprenowych wykazujących właściwości elektroprzewodne dzięki zawartości odpowiednich wypełniaczy.

Antyelektrostatyczne płyty podłogowe z PCW są to płyty o składzie surowcowym stosowanym do produkcji zwykłych płytek podłogowych z tym jednak, że dla uzyskania określonego zakresu przewodności elektrycznej (tj. zmniejszenia oporności) zawierają dodatek prądoprzewod- nych wypełniaczy (sadza, grafit itp.). W zależności od sposobu wprowadzenia tych wypełniaczy płyty różnią się zasadniczo wyglądem i sposobem rozprowadzania ładunków elektrycznych.

W celu zabezpieczenia użytkowników przed możliwością porażeń prądem elektrycznym (np. w wypadku dotknięcia do uszkodzonych urządzeń elektrycznych) podłogom stawia się wymaganie, aby ich oporność elektryczna nie była mniejsza niż 5 IG1 om. Wymagania tego nie mogły spełnić tradycyjne rozwiązania materiałowo - konstrukcyjne podłóg, szczególnie z tworzyw mineralnych (np. ze skałodrzewu, lastryko itp.). Konieczne były więc starania o podniesienie izolacyjności elektrycznej tych podłóg.

Technika wykonania posadzek z wykładzin gumowych nie różni się w zasadzie od techniki wykonania posadzek z wykładzin PCW. Ogranicza się jedynie asortyment klejów. Do przyklejania wykładzin gumowych powinny być używane kleje kauczukowe, które dają spoinę elastyczną, jednak o znacznej sile sklejania. Jest to konieczne z tego względu, że wykładziny gumowe odznaczają się znaczną sprężystością, wskutek czego przy chodzeniu występują znaczne siły ścinające.

Podłoga może być oddana do użytku po 3 dniach od przyklejenia wykładzin. Technikę napinania wykładzin dywanowych ilustruje rys. 5-42. Arkusze dywanów łączy się przez podklejenie taśmą w miejscu spoin (rys. 5-42a), uzyskując wykładzinę o wymiarach posadzki w pomieszczeniu (zwiększonych o kilkucentymetrowy zapas z każdej strony). Dookoła ścian pomieszczenia mocuje się listwy z wystającymi ostrzami gwoździ (rys. 5-42b) albo przez przybicie do podkładu, albo przez przyklejenie wodoszczelnym klejem (rys.

Układanie wykładzin dywanowych powinno być ostatnią czynnością przed oddaniem budynku do użytku. Temperatura powietrza w pomieszczeniach nie powinna być w czasie układania niższa niż 10°C. Podkład (powierzchnia stropu) powinien odpowiadać wymaganiom, stawianym przy układaniu wykładzin z PCW. Wykładziny dywanowe można układać dwoma metodami:

- a) przyklejania całą powierzchnią do podkładu,

- b) napinania wykładziny i mocowania jej w stanie naprężonym wzdłuż obwodu pomieszczenia.

Strony