Antyelektrostatyczne płyty podłogowe z PCW są to płyty o składzie surowcowym stosowanym do produkcji zwykłych płytek podłogowych z tym jednak, że dla uzyskania określonego zakresu przewodności elektrycznej (tj. zmniejszenia oporności) zawierają dodatek prądoprzewod- nych wypełniaczy (sadza, grafit itp.). W zależności od sposobu wprowadzenia tych wypełniaczy płyty różnią się zasadniczo wyglądem i sposobem rozprowadzania ładunków elektrycznych.

W celu zabezpieczenia użytkowników przed możliwością porażeń prądem elektrycznym (np. w wypadku dotknięcia do uszkodzonych urządzeń elektrycznych) podłogom stawia się wymaganie, aby ich oporność elektryczna nie była mniejsza niż 5 IG1 om. Wymagania tego nie mogły spełnić tradycyjne rozwiązania materiałowo - konstrukcyjne podłóg, szczególnie z tworzyw mineralnych (np. ze skałodrzewu, lastryko itp.). Konieczne były więc starania o podniesienie izolacyjności elektrycznej tych podłóg.

Technika wykonania posadzek z wykładzin gumowych nie różni się w zasadzie od techniki wykonania posadzek z wykładzin PCW. Ogranicza się jedynie asortyment klejów. Do przyklejania wykładzin gumowych powinny być używane kleje kauczukowe, które dają spoinę elastyczną, jednak o znacznej sile sklejania. Jest to konieczne z tego względu, że wykładziny gumowe odznaczają się znaczną sprężystością, wskutek czego przy chodzeniu występują znaczne siły ścinające.

Podłoga może być oddana do użytku po 3 dniach od przyklejenia wykładzin. Technikę napinania wykładzin dywanowych ilustruje rys. 5-42. Arkusze dywanów łączy się przez podklejenie taśmą w miejscu spoin (rys. 5-42a), uzyskując wykładzinę o wymiarach posadzki w pomieszczeniu (zwiększonych o kilkucentymetrowy zapas z każdej strony). Dookoła ścian pomieszczenia mocuje się listwy z wystającymi ostrzami gwoździ (rys. 5-42b) albo przez przybicie do podkładu, albo przez przyklejenie wodoszczelnym klejem (rys.

Układanie wykładzin dywanowych powinno być ostatnią czynnością przed oddaniem budynku do użytku. Temperatura powietrza w pomieszczeniach nie powinna być w czasie układania niższa niż 10°C. Podkład (powierzchnia stropu) powinien odpowiadać wymaganiom, stawianym przy układaniu wykładzin z PCW. Wykładziny dywanowe można układać dwoma metodami:

- a) przyklejania całą powierzchnią do podkładu,

- b) napinania wykładziny i mocowania jej w stanie naprężonym wzdłuż obwodu pomieszczenia.

Podłogi o nawierzchni z wykładzin dywanowych są szczególnie przydatne w budynkach wznoszonych wg otwartych systemów konstrukcyjno-technologicznych budownictwa uprzemysłowionego (np. W-70, Szczeciński itp.) i odpowiadają współczesnym wymaganiom komfortu użytkowego budynków mieszkalnych i licznych pomieszczeń budynków użyteczności publicznej (restauracje, kawiarnie, teatry itp.).

Dywany flokowane (rys. 5-38d) są produkowane od kilku lat metodą nanoszenia na podkład tkaninowy powleczony żywicą winylową runa w postaci krótkich (2-3 mm) odcinków włókien syntetycznych.

Proces nanoszenia runa odbywa się w silnym polu elektrostatycznym co powoduje, że włókienka ustawiają się pionowo w stosunku do podkładu i bardzo gęsto (ok. 80 włókienek na 1 mm8). Ostateczne zamocowanie włókienek w podkładzie następuje przez wygrzewanie (żelowanie) w tunelu grzewczym.

Ze względu na technologię produkcji można wyodrębnić wykładziny dywanowe tkane,, igłowe, igłowane, flokowane (kosmykowe) i klejone. Dywany tkane są wytwarzane znanymi od wieków technikami tkackimi, z którymi wiążą się nieograniczone możliwości inwencji wzornictwa. Konstrukcję dywanu tkanego przedstawia rys. 5-38a.

Dywany, jako luźno układane wykładziny podłogowe, są znane od tysięcy lat. Wytwarzane ręcznie dużym nakładem pracy były wyrobami bardzo cennymi. Służyły podnoszeniu komfortu wyposażenia pomieszczeń, a wysokim poziomem sztuki dekoracyjnej stwarzały wrażenie przepychu i bogactwa.

Podobnie do innych niegdyś rzadkich i przez to drogich a obecnie pospolitych wyrobów, dywany z wielkoprzemysłowej fabrycznej produkcji stały się powszechnie stosowanym materiałem podłogowym.

Jest to rozwiązanie zbliżone swoimi właściwościami, głównie akustycznymi, do omówionych w p. 5.3. Różnica polega na tym, że osobno nakłada się warstwę izolacji przeciwdźwiękowej (tłumiącej), osobno zaś posadzkę w postaci folii z PCW, zespawanej w arkusz o wymiarach pomieszczenia. Folię mocuje się za pomocą gwoździ do listew drewnianych, osadzonych w podkładzie wzdłuż ścian {rys. 5-36). Przed przybiciem folia zostaje rozciągnięta za pomocą specjalnego urządzenia (rys. 5-37).

Strony