Podłogi o nawierzchni z wykładzin dywanowych są szczególnie przydatne w budynkach wznoszonych wg otwartych systemów konstrukcyjno-technologicznych budownictwa uprzemysłowionego (np. W-70, Szczeciński itp.) i odpowiadają współczesnym wymaganiom komfortu użytkowego budynków mieszkalnych i licznych pomieszczeń budynków użyteczności publicznej (restauracje, kawiarnie, teatry itp.).

Dywany flokowane (rys. 5-38d) są produkowane od kilku lat metodą nanoszenia na podkład tkaninowy powleczony żywicą winylową runa w postaci krótkich (2-3 mm) odcinków włókien syntetycznych.

Proces nanoszenia runa odbywa się w silnym polu elektrostatycznym co powoduje, że włókienka ustawiają się pionowo w stosunku do podkładu i bardzo gęsto (ok. 80 włókienek na 1 mm8). Ostateczne zamocowanie włókienek w podkładzie następuje przez wygrzewanie (żelowanie) w tunelu grzewczym.

Ze względu na technologię produkcji można wyodrębnić wykładziny dywanowe tkane,, igłowe, igłowane, flokowane (kosmykowe) i klejone. Dywany tkane są wytwarzane znanymi od wieków technikami tkackimi, z którymi wiążą się nieograniczone możliwości inwencji wzornictwa. Konstrukcję dywanu tkanego przedstawia rys. 5-38a.

Dywany, jako luźno układane wykładziny podłogowe, są znane od tysięcy lat. Wytwarzane ręcznie dużym nakładem pracy były wyrobami bardzo cennymi. Służyły podnoszeniu komfortu wyposażenia pomieszczeń, a wysokim poziomem sztuki dekoracyjnej stwarzały wrażenie przepychu i bogactwa.

Podobnie do innych niegdyś rzadkich i przez to drogich a obecnie pospolitych wyrobów, dywany z wielkoprzemysłowej fabrycznej produkcji stały się powszechnie stosowanym materiałem podłogowym.

Jest to rozwiązanie zbliżone swoimi właściwościami, głównie akustycznymi, do omówionych w p. 5.3. Różnica polega na tym, że osobno nakłada się warstwę izolacji przeciwdźwiękowej (tłumiącej), osobno zaś posadzkę w postaci folii z PCW, zespawanej w arkusz o wymiarach pomieszczenia. Folię mocuje się za pomocą gwoździ do listew drewnianych, osadzonych w podkładzie wzdłuż ścian {rys. 5-36). Przed przybiciem folia zostaje rozciągnięta za pomocą specjalnego urządzenia (rys. 5-37).

Sposób II, Ilustrują go schematy poszczególnych czynności przedstawione na rys. 5-35. Wykładzina dostarczana jest na budowę w postaci pociętych i dopasowanych do siebie arkuszy. Arkusze są ponu- 1 merowane i mają kreską oznaczone miejsca, ustalające wzajemne położenie sąsiadujących ze sobą arkuszy (rys. 5-35a).

Sposób I. Zasadniczo sposób ten jest zbliżony do opisanego w p. 5.2. Pewną różnicą upraszczającą wykonanie klejenia jest to, że wykładziny z warstwą filcową przykleja się klejem emulsyjnym. Pozwala to na jednostronne nanoszenie kleju tylko na podkład.

Stosowane są w zasadzie te same narzędzia, co przy wykładzinach wielowarstwowych wraz z urządzeniami do spawania gorącym powietrzem. Warunki przystąpienia do robót. Nie odbiegają one od wymaganych przy stosowaniu poprzednio omówionych wykładzin z PCW. Szczególnego podkreślenia wymaga jednak konieczność przyklejania wykładzin z warstwą filcową na suchym podkładzie a to z tego względu, że pod wpływem zawilgocenia mogą nastąpić w warstwie filcu procesy gnilne.

Inną odmianą omawianych materiałów podłogowych są wykładziny z warstwą izolacyjną w postaci spienionego polichlorku winylu. Wykładziny te składają się z warstwy użytkowej ze zmiękczonego polichlorku winylu oraz trwale połączonej z nią warstwy spienionego PCW, która ponadto jest wzmocniona zazwyczaj wkładką w postaci tkaniny (jutowej lub z włókien syntetycznych).

- Są to nagminnie występujące błędy, jak:

- a) przyklejanie wykładzin na słabym i wilgotnym podkładzie,

- b) niestosowanie wygładzania podkładu lub niestaranne wykonywanie tych czynności,

- c) nierównomierne nanoszenie kleju,

- d) przedwczesne przyklejenie wykładziny do podkładu przed należytym odparowaniem rozpuszczalników,

- e) stosowanie niewłaściwych klejów.

Strony